„W tym miejscu Billot wskazał Pitou, który nie posiadał się z dumy.
— Dziś będę się bił dalej, ale niech nikt nie waży się powiedzieć, że paryżanie nie mogli dać sobie rady z cudzoziemskimi żołdakami i wezwali na pomoc dzieci.
— Tak! Słusznie! — rozległy się zewsząd głosy kobiet i żołnierzy. — Ma rację! Wracajcie, dzieciaki, wracajcie!
— Dziękuję panu, stokrotnie dziękuję! — szeptał dyrektor liceum, usiłując przez kraty uścisnąć ręce starego Billota.
— A przede wszystkim pilnujcie mi Sebastiana! — dodał Billot.
— Mnie pilnować A więc uprzedzam, że nie upilnują mnie! — zawołał Sebastian, blednąc z gniewu i szamocąc się z pedlami, którzy go przytrzymywali.
— Pozwólcie mi wejść — odezwał się Billot. — Ja go uspokoję — biorę to na siebie!
Tłum rozstąpił się. Billot pociągnął za sobą Pitou i wszedł na dziedziniec liceum. Trzech czy czterech gwardzistów i około tuzina woźnych pilnowało furtek, uniemożliwiając wyjście młodym buntownikom.
Billot podszedł wprost do Sebastiana i ujmując swymi dużymi żylastymi dłońmi małe i delikatne rączki chłopca, rzekł do niego
— Sebastianie, czy nie poznajesz mnie
— Nie!
— Jestem stary Billot, dzierżawca u twego ojca.
— Teraz poznaję...
— A tego chłopca poznajesz — zapytał Billot, wskazując na Pitou.“(12)