„Oczy, nieruchome przed chwilą, zwróciły się w jego stronę. i
— Ned Canty! j
Powoli i ciężko człowiek ze stali wstał z krzesła i zrobił krok naprzód. Twarz jego drgnęła, oczy zdawały się patrzeć w głąb duszy profesdra. Traube się cofnął, a tamten podchodził ooraz bliżej i bliżej. Drzwi były po przeciwnej stronie. Profesor znalazł się w kącie pokoju. Z prawej strony — mur, z lewej — mur. Wyjścia nie ma!
Tak stali naprzeciw siebie. Stan jak wówczas, owego pamiętnego dnia, gdy się narodził człowiek ze stali. Ile czasu minęło od tamtego momentu, chwila czy wieczność
— Pamiętam! — usłyszał Traube głuchy głos.
Jak woda przerywająca tamę, wspdmnienia wielu lat wdarły się do mózgu człowieka ize stali. Były żywe, wyraziste. Pędziły jedne za drugimi.
Traube widział, jak rozszerzyły się j źrenice Neda, jak kurczowo drgały jego usta. Przesuwały się przed nim tysiące twarzy. Oto jedna z niclu. piękna, młoda... Twarz przyjaciółki jego lat dziecinnych, Eleonory Stakle. j
— Teraz wiem wszystko — przemówił człowiek ze stali. — Wiem, dlaczego pan tak wytrwale mnie śledził i wszędzie mi towarzyszył. DlaSzego pan nie chciał, żebym pozostawał sam. Pan chciał, żeby nic mi nie przypomniało przeszłości, pan chciał pochować Neda Carty, ale on zmartwychwstał! Gn żyje!“(10)