„Nazajutrz zerwali się o świcie. I tak działo się każdego następnego dnia. Gnała ich prawdziwa gorączka złota. W mroku ustępującej nocy pędzili orzeźwić się zimną wodą strumienia, a potem parzyli sobie gardła spiesznie połykaną gorącą kawą, przygotowaną przez panią Jessie, parzyli sobie palce świeżymi podpłomykami i natychmiast poganiając jeden drugiego — ruszali ryć ziemię.
Znajdowali złoto, a jakże! Jednakże w tak niewielkiej ilości, że gdy wynik całotygodniowych poszukiwań wsypali do wspólnego woreczka i pokazali Patrickowi Musgrave, wyśmiał ichl Powiedział, że cały ten złoty plon nie starczyłby na sześciodniowe wyżywienie ich gromadki. Biorąc pod uwagę ceny obowiązujące w Custer City. Wynikało z tego jasno, że karczmarz robił lepsze interesy siedząc w saloonie. Kto wie, może nawet kowalstwo bardziej
by się opłaciło
W sobotę, w porze obiadowej, odwiedził ich
Clive Tess.
— Co z wami — krzyknął. — Wyglądacie jak głodomory, a do tego bardzo ponure. Chałupa widzę, niczego sobie, więc co was gnębi
Samuel pokazał woreczek, we wnętrzu którego długo należało grzebać, aby wydobyć szczyptę złota.
— To tak Powiem jeśli będziecie nadal w ten sposób postępować, wyciągniecie kopyta, nim zima nadejdzie. Jesteście ciężko chorzy.“(11)