„Kalibabka przeprowadza i taki rachunek
—Nie jestem w stanie panu powiedzieć ile miałam w życiu dziewcząt, były tego tysiące. Ciągle szukałem tej jednej, jedynej, najmniej zepsutej.
Do pokoju wychowawcy III Oddziału Zakładu Karnego w Nowym Sączu, gdzie rozmawiam z Kalibabka, dochodzi coraz mocniejsze dzwonienie kluczami i łoskot otwieranych drzwi.
—Dieta teraz leci. Za chwilę po mnie przyjdą. Rzeczywiście, po chwili zjawia się strażnik, aby
zaprowadzić Jerzego Kalibabkę na obiad. Pomału kończy się mój czas przeznaczony na widzenie. Po obiedzie mogę z Kalibabka rozmawiać tylko przez godzinę. Byłem już u niego wcześniej, gdy pisałem o nim do „Przeglądu Tygodniowego". Powiedział mi wtedy, że nie jest przestępcą, że wszystko robił z miłości. Kradł jednym dziewczynom, aby dawać drugim. Powiedział, że na procesie zjawią się tylko te, które okradł, nie przyjdą natomiast szczęśliwe, obdarowane kożuchami, futrami, kurtkami ż lisów, biżuterią. Tłumaczył mi, że posiadając równocześnie po kilka dziewcząt, które musiał ubierać, żywić i bawić, musiał być złodziejem, bo te dziewczyny wymagały olbrzymich sum.
Po obiedzie Kalibabka wraca przebrany, ma teraz na sobie aksamitną granatową marynarkę. To jest ten „szpan", o którym nie zapomina nawet w więzieniu W celi ma również ciemny garnitur. O wydanie mu tego garnituru z depozytu pisał specjalną prośbę do Komendy Wojewódzkiej MO w Nowym Sączu argumentując, że ubranie nie noszone szybciej się niszczy. Ponieważ jest przed wyrokiem, ma prawo do przebywania w areszcie w swoich osobistych rzeczach. Współtowarzysze z cal nazywają go „Książę" lub „Delon".“(3)