„— FouRoux! Chcesz cukierka W cukierkach jest trucizna.
— FouRoux! Uważaj! Trucizna w zupie!
PouRoux, wariacie, z tobą krucho. Obciąłeś sobie prawe ucho. Choćby krzyczeć noc i dzień. Będziesz głuchy jak ten pień.
Chłopcy na gzymsie okiennym przewodzili bandzie na ulicy. Śpiewali razem, coraz głośniej.
— FouRoux, FouRoux, rzuć nam drugie ucho, rzuć nam drugie ucho!
Vincent podniósł się ciężko i niepewnie od sztalug. Trzech chłopców siedziało na gzymsie i darło się się wniebogłosy. Wyciągnął ku nim rękę. Błyskawicznie zsunęli się na dół. Gromadka na ulicy wybuchnęła śmiechem. Vincent stał w oknie i patrzał.
Ptaki spadły na niego z nieba — tysiące czarnych, kraczących ptaków. Zatrzepotały skrzydłami dokoła, zaciemniły plac, rzuciły się na niego, zapełniły pokój, wchłonęły go, wikłały mu się we włosach, wpadały do nosa, ust, oczu, pokryły go gęstą chmurą czarnych, bijących skrzydeł.
Skoczył na parapet okna.
— Precz, precz, wy diabły! Na miłość boską, zostawcie mnie w spokoju!
— FouRoux, FouRoux, rzuć nam drugie ucho! Rzuć nam drugie ucho!
— Precz, zostawcie mnie w spokoju! Słyszycie, chcę mieć spokój!
Chwycił miskę do mycia i rzuci! przez okno. Strzaskała się na kocich łbach ulicy. W rozpaczliwej, obłąkanej wściekłości chwytał teraz wszystko, co mu wpadło pod rękę, i ciskał na dół, na plac Lamartinea, gdzie tłukło się w kawałki — krzesła, sztalugi, pościel, lustro, panneau ze słonecznikami... Z bolesną wyrazistością przypominał sobie przy każdym sprzęcie, z jakimi ofiarami zdobył go dla tego domu, który miał mu być schronieniem na całe życie.“(8)