„— Chcę powiedzieć, że zbieram książeczki tylko małego formatu. Ot takie właśnie. Ale mam i książeczki, na przykład Dekamerona, calowej wielkości. Im mniejsza, tym dla mnie cenniejsza. — Odszukał oczami oczy Leona i przetrzymał je w swoich. — Jak ktoś coś wyda — powiedział, znów wstrzymując się od parsknięcia — jak ktoś coś wyda małego, choćby najmniejszego, to ja od razu tu jestem. Pierwszy od tego. Od małych wydań.
Jeżeli ktoś coś wyda... Dlaczego po słowie wyda zrobił pauzę pomyślał Leon i szczerym, świecącym się wzrokiem wytrzymywał jego spojrzenie.
—A jeżeli ktoś wyda coś większego — spytał.
— O, wtedy, wtedy to drogo kosztuje. Wiadomo, za większe wydania, za wolumina, trzeba więcej zapłacić. Od tego są inni, inni zbieracze — odpowiedział Teć.
Wtedy to drogo kosztuje, wtedy trzeba więcej zapłacić. Najgorzej, że nie obyty z dwuznacznikami człowiek brzydzi się zawsze podnieść rękawicę i na dwuznacznik odpowiedzieć tym samym. Zresztą, to jeszcze pytanie. Matce mojej też się zdawało, że coś szepczą za jej plecami i że znajomi wymieniają ze sobą znaczące spojrzenia. A więc nie przesadzać, rzekł do siebie. I przemógłszy mgliste uczucie obrzydzenia, zapytał
— To jest pan kolekcjonerem A jak dużo tych małych Wydań, już pan.., uzbierał“(5)