„— Aha, to ostatnie zdjęcia z Konga
Rzeczywiście tak myśleliśmy, ale Muller odpowiedział z uśmiechem
— A jednak nie stamtąd. Te fotki zrobione zostały niedawno w Paryżu. Wiecie panowie, UPI10 nie miała ani jednego mojego porządnego zdjęcia, więc wywieźli mnie z Paryża do Bois de Boulogne, postawili umundurowanego przed jakimiś krzakami i sfotografowali, ha ha ha!
— Miał pan ze sobą mundur
— Oczywiście. Jestem przecież oficerem. Nigdy nie wiadomo, kiedy to się znów zacznie. Mężczyzna zawsze powinien mieć przy sobie swój mundur.
Istotnie, w bagażniku jego Volkswagena spoczywał, zawinięty w purpurowy wełniany koc, cały komplet mundurowy. Nasuwała się więc możliwość „ideologicznego przyszpilenia" mordercy w tym samym ubiorze, który pomagał mu w osiągnięciu życiowego sukcesu.
Wiedzieliśmy, że w państwie, w którym przekupić można urzędników i polityków, w którym pieniądz urósł do rangi jedynego miernika wartości — że w takim państwie nikt się nie zgodzi na dłuższy wywiad bez wynagrodzenia. To było oczywiste. Muller na pewno otrzymał honorarium od UPI; również za krótki wywiad przed kamerami został sowicie wynagrodzony przez telewizję zachodnioniemiecką. Obecnie nastręczała się okazja, by wysunąć propozycję, która by postawiła Mullera w mundurze również przed naszymi kamerami. Wahania i wątpliwości są w tym przekupnym świecie zbyteczne, albowiem wszystko ma tu swoją cenę. A więc niewiele licząc połowę przewidzianej na honorarium kwoty zaoferujemy mu za wywiad po cywilnemu, pełną cenę — pierwotnie pomyślaną jako cena „cywilnego posiedzenia" — za rozmowę z Mullerem umundurowanym... Krótka wymiana spojrzeń między małżonkami Mullera — i odpowiedź“(13)