Wódz Naczelny musiał

„Wódz Naczelny musiał rozważyć wszystkie te problemy, znaleźć wytyczne postępowania na wypadek najgorszy, oczywiście nie ujawniając ich przedwcześnie na zewnątrz. W związku z całokształtem sytuacji i zespołem zagadnień, jakie obrót spraw postawił na porządku dziennym, należało oś odwrotu naszych sił zbrojnych zorientować nie wprost na wschód, w stronę Rosji związanej paktem z Niemcami, lecz na południowy wschód, w stronę sojuszniczej Rumunii, przez którą biegły jedyne połączenia z Francją i Wielką Brytanią. Decyzje w tym zakresie były natury zasadniczej — do nich należało dostosować dalszą pracę operacyjną, zarządzenia organizacyjne i przygotowania na tylach, oczywiście bijąc się przy tym do upadłego, wykorzystując każdą okazję, aby skrwawić przeciwnika i zadać mu jak największe straty.
Rozważania powyższe przedłożyłem Naczelnemu Wodzowi w toku rozmowy, prosząc o ich rozpatrzenie. Marszałek oświadczył w odpowiedzi, że rozważy moje sugestie, i zapewnił mnie, „że w każdym wypadku bić się będzie do ostatka, nawet gdyby miał pozostać w polu z trzema tylko dywizjami".
Dnia 4 września w godzinach przedpołudniowych zostałem wezwany ponownie do Naczelnego Wodza, który oznajmił mi, iż w porozumieniu z Prezydentem Rzeczypospolitej i z rządem proponuje mi objęcie stanowiska wicepremiera, kierującego całością wojennej gospodarki państwa, z podporządkowaniem wszystkich resortów gospodarczych łącznie z Ministerstwem Komunikacji.“(1)